zondag 10 juni 2018

Epiloog zonder stuk


Nu komt er dan een eind
aan dat wat nooit begon

We spraken elkaar
eenmaal
op openbaar privéterrein
persoonlijk zakelijk
zoals dat past
bij zo’n dubbelzinnige plek

Mijn vaste voornemen
je weer te zien
ontaardde
in eindeloze pogingen
de voorspelde
dichtslaande deur
te voorkomen

Mijn geduld vervloog
eieren barstten
onder mijn voeten
de open deur
sloeg hard dicht
liet mij achter
met lege handen
verwezen gezicht

Ontsprongen inspiratie
een doekje
voor het bloeden

Ons stuk
speelt nooit
in het theater
dat leven heet

Maar wat een schat
aan drama








Geen opmerkingen:

Een reactie posten